Iets meer dan drie jaar geleden, deed een ziekte mij in een rolstoel belanden. De eerste maanden waren emotioneel heel zwaar. Ik sloot me op en kwam nog zelden buiten. Enkel de voetbalwedstrijden van mijn kinderen hielden de deur op een kiertje. Telkens kreeg ik het gevoel dat mensen mij aanstaarden alsof ik uit een andere wereld kwam. Aan kennissen moest ik telkens opnieuw uitleggen hoe ik in die rolstoel was beland. Het vreemde gevoel bekeken te worden als “die sukkelaar in zijn rolstoel” maakte dat ik me nog meer terugtrok.

Stilaan kreeg ik toch zin om mijn leven weer in handen te nemen. Via Internet kwam ik bij Hachiko terecht. Op 11 november 2006 diende ik mijn aanvraag voor een hulphond in. Amper enkele dagen later, op 13 november, kreeg ik al een antwoord: ik mocht me opmaken voor de volgende van de vijf fases die ik moest doorlopen. Stiekem begon ik al af te tellen. Elke stap bracht me immers dichter bij mijn doel!

Op 23 mei 2007 kreeg ik te horen dat mijn dossier was goedgekeurd. Daarmee was fase 3 achter de rug. .Op 30 oktober 2007 werd ik op Hachiko uitgenodigd voor een gesprek. Ik hoop nog steeds dat de hand van de dame die ik daar ontmoette geen pijn meer doet: blijkbaar had ik er net iets te hard in geknepen…  Op 3 december ontving ik een brief waarin stond dat ik mocht deelnemen aan de komende Hachiko-stage, die startte op 5 januari 2008. Vol goede moed verlangde ik naar de datum waarop ik op het appél mocht verschijnen…

Die eerste stagedag was er eentje om nooit te vergeten! Ik kwam tussen fantastische “collega’s” terecht, allemaal met gelijkaardige problemen: Cor, Stefia & Pavitra met hun moeder Christel,  Maaike, Latifa, Carl en Dieter. Het was lang geleden dat ik me nog zo goed had gevoeld. Fysiek was het heel zwaar, maar voor mij kon de volgende stagedag niet snel genoeg komen! Na de vijf opeenvolgende zaterdagen werd het 6 februari: tijd voor de vijfdaagse stageweek in “De Heide”. De enorme inspanningen die het verblijf van mij vergde, wogen niet op tegen mijn geluk. Ik mocht immers door op stage, en dan nog wel met Volan, een zwarte Labrador die al op de eerste stagedag mijn hartje had ingepalmd.

Na de volgehouden inspanningen van iedereen, was 11 februari de dag van de waarheid. Onder het oog van de “strenge” jury deden we allemaal examen..Het verdict viel die dag pas rond 18 uur. Vol spanning afwachten, dus! Gelukkig kreeg ik te horen dat ik geslaagd was en dat mijn hulphond Volan mee naar huis mocht!

Zijn komst heeft mijn leven totaal veranderd. De slogan “Zeg nooit zomaar hond tegen een assistentiehond” (nvdr.: te lezen op de Hachiko-stickers) klopt helemaal! Ik kan Volans praktische hulp écht goed gebruiken, en noem hem soms “mijn derde hand”. Ik hoef mijn echtgenote niet langer lastig te vallen om iets op te rapen of thuis een deur open te doen. Volan klaart die klusjes wel! En tegelijk is er zóveel meer. Ik kom weer regelmatig onder de mensen en ben, zo zegt iedereen, helemaal opengebloeid. Ik heb weer iets om handen: een levend wezen dat verzorging, aandacht en liefde vraagt én geeft. Geen enkele medicatie, geen enkel hulpmiddel voor mensen met een motorische handicap kan op tegen de onschatbare waarde van een assistentiehond! Als mensen me aanspreken, stellen ze tegenwoordig geen vervelende vragen meer over mijn gezondheid en zo. Wat ik wel hoor: “Wat een prachtige hond heb je! Doet hij veel voor je? Hij lijkt erg aan je gehecht!” Volan – en niet zozeer mijn handicap – eist  nu een deel van de aandacht op. Hoewel ik een deel van mijn fysieke mogelijkheden verloren ben, word ik stilaan weer bekeken als vroeger. En dat is voor het moreel een enorme opsteker…

Ik zou Volan voor geen geld meer willen missen. ’s Ochtends maakt hij me rond 7.00 uur wakker om een plasje te kunnen doen. En onze dagen zijn verder goed gevuld. Zo zijn we al een paar keer demo gaan doen, samen met andere mensen (en honden) van Hachiko. Aan activiteiten en contacten geen gebrek! De antidepressiva die ik slikte, zijn een paar maanden geleden in de vuilnisbak beland. Volan leert me weer van het leven genieten. Anders dan vroeger, dat wel, maar hoe dan ook op een positieve manier…   

Ik wil hierbij iedereen bedanken die me dit “cadeau” heeft gegeven.

Zeker ook de gastgezinnen die een pup opvangen, hem met veel moeite zindelijk en sociaal maken, hem bijna twee jaar trainen en dan… afgeven.

Mijn medestagiairs met wie ik tien dagen heb samengeleefd en die ik soms mis.

En de hele Hachiko-entourage die zoveel onbetaalbaar werk verzet. Laat maar weten als we kunnen helpen, onze steun hebben jullie! We zijn ervan overtuigd dat veel andere baasjes met een assistentiehond er net zo over denken!

En voor toekomstige stagairs: zet jullie voor 100% in tijdens de tiendaagse stage. De voldoening naderhand is enorm, en je leven krijgt écht een positieve wending. .

Groetjes en pootjes aan iedereen van

Willy & Volan